» » » » Анри Гуго - Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)

Анри Гуго - Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)

Здесь можно скачать бесплатно "Анри Гуго - Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)" в формате fb2, epub, txt, doc, pdf. Жанр: История. Так же Вы можете читать книгу онлайн без регистрации и SMS на сайте LibFox.Ru (ЛибФокс) или прочесть описание и ознакомиться с отзывами.
Рейтинг:

Название:
Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)
Автор:
Издательство:
неизвестно
Жанр:
Год:
неизвестен
ISBN:
нет данных
Скачать:

99Пожалуйста дождитесь своей очереди, идёт подготовка вашей ссылки для скачивания...

Скачивание начинается... Если скачивание не началось автоматически, пожалуйста нажмите на эту ссылку.

Вы автор?
Жалоба
Все книги на сайте размещаются его пользователями. Приносим свои глубочайшие извинения, если Ваша книга была опубликована без Вашего на то согласия.
Напишите нам, и мы в срочном порядке примем меры.

Как получить книгу?
Оплатили, но не знаете что делать дальше? Инструкция.

Описание книги "Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)"

Описание и краткое содержание "Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)" читать бесплатно онлайн.








Гуго Анри

Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)

Анры Гуго

Нябожчыкi i прывiды

Пераклад: Л. Казыра

12 верасня 1322 года манах Сiкрэ, сакратар суда Святой iнквiзiцыi горада Тулузы, вёў пратакол допыту Жана Цiсрана. Справа была самая звычайная, калi не сказаць дробная. Пра гэта сведчыла i спакойная абстаноўка, якая панавала на працэсе. Праўда, Жан Цiсран абвiнавачваўся ў даволi рэдкiм злачынстве, аднак здзейснена яно было без умяшання сатаны, i таму, напэўна, галоўны абвiнаваўца епiскап Турб'е - хударлявы суровы чалавек не надта багатага, але надзвычай вострага розуму - лагодна, амаль што па-бацькоўску вёў допыт. Такую лагоднасць у наш час зрэдку дазваляюць сабе камiсары палiцыi, калi маюць справу з маладымi неспрактыкаванымi злачынцамi. Падобна было на тое, што змiрыўся са сваёй няшчаснай доляй i Жан Цiсран, якi ўсё жыццё быў парабкам i наймаўся на службу да заможных людзей. Вось якiя паказаннi ён даў на судзе:

- Перад самым вялiкаднем з волi боскай i мiласцi пробашча царквы св. Эцьена быў я прыняты на службу. Занятак мой быў вельмi просты: штодня пасля вячэрняй службы павiнен я быў прыбраць, падмесцi i памыць падлогу ў царкве. Неяк апоўначы, калi ўсе ўжо даўно разышлiся, я заўважыў каля калоны чалавека ў багатай дарагой вопратцы. Ён паказаў мне знакам падысцi блiжэй. Я падышоў, асвяцiў лiхтаром яго твар i не паверыў сваiм вачам: перада мной стаяў пан Гiём Давi - знатны купец, у якога я калiсьцi служыў. Усю маю iстоту ахапiў жудасны страх, бо я добра ведаў, што пан Гiём Давi паўгода таму назад памёр. Я ўпаў на каленi i пачаў малiцца, нi на секунду не сумняваючыся, што перада мной прывiд нябожчыка.

Ён цiхенька папрасiў мяне ўстаць i сказаў вось гэтыя словы:

"Дарагi Жан, перад табой здань мая, якая вярнулася з таго свету, каб папрасiць цябе зрабiць мне адну паслугу. Незадоўга да маёй смерцi я пазычыў чатыры залатыя экю ў свайго дваюраднага брата Арно, якога ты добра ведаеш. Не паспеў я вярнуць гэты доўг. Таму прашу цябе: сёння ж зайдзi ў мой дом. Там, у матрацы на маiм ложку, ты знойдзеш кашалёк. Вазьмi яго i занясi Арно. Папрасi ў яго прабачэння за такую затрымку i перадай, што я яму вельмi ўдзячны".

Я паабяцаў пану Гiёму, што зраблю ўсё, як ён прасiў. Трохi пасмялеўшы, запытаўся ў яго, цi даводзiлася яму сустракаць на тым свеце анёлаў i д'яблаў. Ён неяк жаласна паглядзеў на мяне, нiчога не адказаў i знiк з маiх вачэй. Больш я яго нiколi не бачыў.

- А цi ведаеш ты, сын мой, - з усмешкай спытаўся епiскап Турб'е (ох, як добра я сабе ўяўляю гэтую паблажлiвую епiскапскую ўхмылачку), - цi ведаеш ты, сын мой, што не ў каталiцкiм гэта звычаi - сустракацца з нябожчыкамi? Мацi наша царква вучыць, што месца нябожчыкаў дзе? Або пекла, або чысцец, або рай. Нiякiх прывiдаў i зданяў нябожчыкаў мы не прызнаём, а значыць, бачаннi твае, сын мой, ерэтычныя.

З пакорлiвай наiўнасцю, уласцiвай беднякам, Жан стаў прасiцца:

- Няхай бог баронiць мяне ад ерасi, монсеньёр! Усё жыццё быў я адданы царкве. I цалкам пагаджаюся з вамi, што бачаннi мае не да твару сапраўднаму каталiку. Прашу вас, монсеньёр, лiчыце, што нiякiх бачанняў у мяне не было.

- Але ж, - зноў загаварыў епiскап Турб'е, - пан Арно засведчыў нам, што нябожчык Давi быў вiнаваты яму чатыры залатыя экю, якiя ты яму i вярнуў. Якiм жа чынам даведаўся ты, што Гiём Давi пазычыў гэтыя грошы ў Арно?

- Монсеньёр, я пра гэты доўг нiчога не ведаў. Ды i як мог я пра гэта ведаць, калi ўжо два гады не служу ў Гiёма Давi?!

...На гэтым пратакол допыту Жана Цiсрана заканчваецца. Хутчэй за ўсё iнквiзiтар стамiўся ад шчырых прызнанняў сваёй ахвяры, спынiў усе размовы i засудзiў бедака на дзесяць гадоў ссылкi.

Жан мусiў пакiнуць горад i стаў бадзягам. Сляды гэтага чалавека згубiлiся б канчаткова, калi б яго не падабраў адзiн вясковы святар. Жан ужо гатоў быў памерцi з голаду i холаду. Гэты святар прыняў споведзь бадзягi i палiчыў яго душэўныя пакуты такiмi надзвычайнымi, што апiсаў iх на пергаменце. Вось што гаворыцца ў гэтым дакуменце, якi нядаўна быў знойдзены ў руiнах адной пiрэнейскай царквы археолагам Жэрменам Солiсам:

"Я, Жан Цiсран, прызнаюся, што ў 1322 годзе ў царкве святога Эцьена бачыў прывiд майго былога гаспадара, нябожчыка Гiёма Давi. За тое, што я з хрысцiянскае мiласэрнасцi згадзiўся выканаць адну невялiкую просьбу вышэйпамянёнага прывiда, мяне судзiлi, прызналi ерэтыком i епiскап Турб'е выслаў мяне з Тулузы. Без грошай, без харчу, без добрай вопраткi доўга бадзяўся я па краiне i нарэшце дайшоў аж да мiжземнаморскага ўзбярэжжа. Тут i заспела мяне зiма. Чаго я нацярпеўся, колькi гора хлебануў - аднаму богу вядома. Як не хацелася мне памiраць на чужыне! Шмат перадумаў я, доўга сумняваўся i такi адважыўся парушыць закон ды вярнуцца ў Тулузу. I вось па дарозе ў родныя мясцiны даведаўся я, што некалькi месяцаў таму назад епiскап Турб'е аддаў богу душу. Скажу шчыра: навiна гэтая мяне зусiм не засмуцiла. Я нават падумаў тады, што сам лёс нарэшце ўсмiхнуўся мне, i смялей рушыў дамоў. Ды дарога была не блiзкая. А галодны, зняможаны, я ўжо ледзьве валок ногi. Ох, як няпроста было дапрасiцца ў людзей хоць лустачку хлеба! Аднаго разу спынiўся я вечарам на начлег у нейкай пустой аўчарнi. Сеў на парозе, загараваў, задумаўся i раптам бачу: iдзе да мяне высокi хударлявы чалавек у мантыi, вышытай золатам. Баючыся, што перада мной зноў прывiд, я заплюшчыў вочы, каб, не дай божа, яшчэ раз не ўпасцi ў ерась. I тут пачуўся знаёмы лагодны голас:

- Жан Цiсран, паглядзi на мяне, я не зраблю табе нiчога благога.

Я расплюшчыў вочы: перада мной стаяў епiскап Турб'е! Ад жудасцi я задыхнуўся i ледзь здолеў прашаптаць:

- А-а-а, хiба вы не нябожчык?!

- Так яно i ёсць, сын мой, - горка прамовiў епiскап. - Мне патрэбна твая дапамога.

- Монсеньёр, - у адчаi заенчыў я, - я столькi адпакутаваў з вашай ласкi! Не ўблытвайце мяне ў вашы справы! Малю вас!

Тады ён папрасiў мяне дараваць яму, што я ахвотна i зрабiў. Ён хацеў, каб я вярнуўся ў Тулузу i сустрэўся там з адной знакамiтай дамай, iмя якой я не хацеў бы называць. Даме гэтай мне трэба было перадаць, каб яна пры зручнай нагодзе зайшла ў епiскапскi дом i ў адным патаемным месцы, якое падрабязна было мне апiсана, узяла пэўную суму грошай на выхаванне сына, якога яна мела... ад епiскапа... Нiколi не ўзнiкала ў мяне жадання выканаць гэтае даручэнне. Ад цяжкай хваробы памiраю я ў гэтым прыветным доме i дзякую богу, што не ерэтыком, а шчырым каталiком адыходжу ў свет лепшы..."

На гэтым споведзь абрываецца. Пергамент, на якiм яна была запiсана, быў надзейна схаваны. Пра гэта паклапацiўся бедны вясковы святар, якi ў цяжкую гадзiну даў Жану прытулак у сваiм доме. Я сказаў: бедны. Гэта не зусiм так. Справа ў тым, што бедным ён ужо не доўга заставаўся. Ён сам выканаў тое, што даручалася Жану. Але толькi напалову. Свяшчэннiк (мы ведаем нават яго прозвiшча: Сары) наведаў епiскапскi дом у Тулузе i забраў з тайнiка грошы, прызначаныя на выхаванне незаконнанароджанага сына Турб'е. За тыя грошы ён купiў сабе ў хуткiм часе сан епiскапа. Шмат хто лiчыць, што такiм чынам сам бог аддзячыў яму за дабрачыннасць i любоў да блiжняга. Можа, яно i так... А яшчэ праз некалькi гадоў атрымаў ён пасаду галоўнага абвiнаваўцы ў судзе Святой iнквiзiцыi...


На Facebook В Твиттере В Instagram В Одноклассниках Мы Вконтакте
Подписывайтесь на наши страницы в социальных сетях.
Будьте в курсе последних книжных новинок, комментируйте, обсуждайте. Мы ждём Вас!

Похожие книги на "Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)"

Книги похожие на "Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)" читать онлайн или скачать бесплатно полные версии.


Понравилась книга? Оставьте Ваш комментарий, поделитесь впечатлениями или расскажите друзьям

Все книги автора Анри Гуго

Анри Гуго - все книги автора в одном месте на сайте онлайн библиотеки LibFox.

Уважаемый посетитель, Вы зашли на сайт как незарегистрированный пользователь.
Мы рекомендуем Вам зарегистрироваться либо войти на сайт под своим именем.

Отзывы о "Анри Гуго - Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)"

Отзывы читателей о книге "Нябожчыкi i прывiды (на белорусском языке)", комментарии и мнения людей о произведении.

А что Вы думаете о книге? Оставьте Ваш отзыв.